Pedagogiczne poszukiwanie m(Mistrza) dialogu

Abstract

Na ćwiczeniach z dydaktyki najczęstszymi pytaniami studentów są kwestie związane z dyscypliną w szkole i metodami zapewniającymi sukces wychowawczy. Z jednej strony nie dziwi fakt, że przyszły pedagog chciałby jak najlepiej nauczać i wychowywać, z drugiej jednak strony zauważa się idealistyczne założenie, że można wychowywać bez porażek, bez klęsk, bez rozczarowań. Powstaje pytanie, czy można studentom zabierać te marzenia, że istnieją jakieś metody, które zawsze gwarantują sukces? Czego szukają na prawdę? Jakie błędy wychowawcze popełniamy, że wyraźnie widać przejawy kryzysu wychowania dzieci i młodzieży? I ostatnio zadane mi pytanie: czy wychowanie chrześcijańskie powinno być bez porażek? Artykuł analizuje dorobek Thomasa Gordona w kluczu problemu "wychowanie bez porażek - mit czy brak kompetencji". Artykuł podkreśla, że wychowanie bez porażek jest idealistycznym założeniem. Człowiek popełnia błędy, ponosi porażki, lecz ważne jest, aby w nich nie trwał. Stąd wychowawcy, aby nie zostać posądzeni o trwanie w błędach wychowawczych, powinni zmierzyć się ze wciąż aktualnym „rachunkiem sumienia pedagoga” opracowanym przez J. Maritain, który jasno ukazał błędy, jakie najczęściej prowadzą do porażek w procesie wychowania. Jest to problem bardziej złożony, niż problematyka komunikacji między wychowankiem a wychowawcą proponowaną przez T. Gordona, propagatora ruchu wychowania bez porażek.

In didactics exercises, the most frequent questions from students are related to discipline in school and methods to ensure educational success. On the one hand, it is not surprising that the future educator would like to teach and educate in the best possible way, but on the other hand, one notices the idealistic assumption that one can educate without failures, without disasters, without disappointments. The question arises whether it is possible to take away these dreams from students, that there are some methods that always guarantee success? What are they really looking for? What educational mistakes are we making that clearly show signs of a crisis in the upbringing of children and young people? And the question I recently asked: should Christian education be without failure? The article analyses the work of Thomas Gordon in the key of the problem "parenting without failure - myth or lack of competence". The article highlights that parenting without failure is an idealistic assumption. Human beings make mistakes and fail, but it is important not to persist in them. Hence, educators, in order not to be accused of persisting in educational errors, should face the still valid "educator's conscience account" developed by J. Maritain, who clearly showed the errors that most often lead to failure in the educational process. This is a more complex problem than the issue of communication between educator and educator proposed by T. Gordon, promoter of the movement of upbringing without failure.