Karol Wojtyla’s Philosophy of the Theatre: Towards a Theatre of the ‘Gift’

Abstract

This dissertation attempts to uncover an 'original philosophy of the theatre’ in the writings of Karol Wojtyla (his theatrical, philosophical and theological works) to enrich the current canon on theatrical thought and to provide a firm foundation to aid in the expression of his dramatic works for the stage. While Wojtyla never wrote a philosophy of the theatre per se, or at least not independently from his close collaborator Mieczysław Kotlarczyk (whom he co-founded The Rhapsodic Theatre with); Bolesław Taborski was in fact sceptical of the fact that Wojtyla’s plays were merely an output of Kotlarczyk’s ideas of theatre, “neither then nor later were Wojtyla’s plays simply ‘dramatized illustrations’ of the Rhapsodic theatre’s theories.” (Taborski 1987, pg. 16) While John Paul Il’s literature was separate from his philosophical writings one cannot deny the fact that his philosophy heavily influenced his dramatic works... this influence need not remain on the level of content however. In this thesis therefore, I have attempted to extend his philosophy o f man to the theatrical domain and have actually tried to use it to determine what the essence of the theatre would look like for Wojtyła - what would he see as its foundation and end. I have also used his philosophy of man to determine how theatre can submit itself to this foundation and end.

Niniejsza rozprawa próbuje odkryć „oryginalną filozofię teatru” w pismach Karola Wojtyły (jego dziełach teatralnych, filozoficznych i teologicznych), aby wzbogacić obecny kanon myśli teatralnej i zapewnić solidne podstawy, które pomogą w wyrażaniu jego dziel dramatycznych na scenie. Choć Wojtyła nigdy nie napisał filozofii teatru jako takiego, przynajmniej nie niezależnie od swojego bliskiego współpracownika Mieczysława Kotlarczyka (z którym współtworzył Teatr Rapsodyczny), Bolesław Taborski był w istocie sceptyczny co do faktu, że sztuki Wojtyły były jedynie wynikiem idei teatru Kotlarczyka, „ani wtedy, ani później sztuki Wojtyły nie były po prostu «dramatyzowanymi ilustracjami» teorii teatru rapsodycznego” (Taborski 1987, s. 16). Podczas gdy literatura Jana Pawła II jest oddzielona od jego pism filozoficznych, nie można zaprzeczyć faktowi, że jego filozofia silnie wpłynęła na jego dzieła dramatyczne... jednakże ten wpływ nie musi pozostać na poziomie treści. W tej pracy zatem starałam się rozszerzyć jego filozofię człowieka na dziedzinę teatru i faktycznie próbowałam użyć jej do określenia, jak wyglądałaby istota teatru dla Wojtyły - co uważałby za jego fundament i cel. Wykorzystałam również jego filozofię człowieka , aby określić w jaki sposób teatr może podporządkować się tej istocie i celowi.