Ustanowisz ich książętami po całej ziemi” (Ps 45[44],17). Wstawiennictwo św. Andrzeja apostoła według formularzy mszalnych Kościoła zachodniego

Abstract

Kult świętych w liturgii ma na celu sakramentalny udział wszystkich wierzących w wydarzeniu Chrystusa. Wspomnienia świętych uwypuklają wyraźnie ten aspekt, gdyż podczas zgromadzenia liturgicznego, które jest widzialną wspólnotą Kościoła, następuje w Chrystusie zjednoczenie ze społecznością zbawionych wszystkich czasów. Św. Andrzej apostoł, jeden z pierwszych uczniów Jezusa i brat św. Piotra, od początku istnienia Kościoła odbiera szczególną cześć. Był on pierwszym powołanym przez Pana i on sam przyprowadził do Mesjasza swojego brata – św. Piotra. Według tradycji ojców Kościoła św. Andrzej głosił Ewangelię w Scytii, w Poncie, w Kapadocji i w Bitynii. Jego męczeńska śmierć na krzyżu w Patras przypieczętowała działalność ewangelizacyjną w Achai. Teksty mszalne ukazują św. Andrzeja przede wszystkim jako apostoła, nauczyciela, przewodnika i orędownika. Pierwsze z tych określeń wskazują na św. Andrzeja jako przykład powołania, wiary, zaufania Chrystusowi oraz wytrwałości aż do poniesienia męczeńskiej śmierci na krzyżu. Ten związek pomiędzy misterium krzyża Chrystusa a śmiercią św. Andrzeja na krzyżu został utrwalony przede wszystkim w tekstach liturgicznych tradycji galijskiej i starohiszpańskiej. Święty Andrzej ze względu na wierne przepowiadanie dobrej nowiny i przypieczętowanie swego życia śmiercią męczeńską zasłużył również na udział w tryumfie Chrystusa ukrzyżowanego. Orędownictwo świętego dotyczy osiągnięcia dóbr wiecznych, uwolnienia od grzechów, namiętności, a przede wszystkim wstawiennictwa w osiągnięciu dóbr wiecznych. Spojrzenie na postać św. Andrzeja przez pryzmat czytań biblijnych pozwala zwrócić uwagę na jego wiarę, posłuszeństwo, a przede wszystkim na oddanie czci Chrystusowi jako Bogu.The aim of veneration of the saints in the liturgy is the sacramental participation of all believers in the Christ event. Feast days of the saints clearly highlight this aspect, as during the liturgical assembly, which is visible communion of the Church, there is the union of the community of the redeemed of all time in Christ. St Andrew the Apostle, one of the first disciples of Jesus and St Peter’s brother, from the beginning of the existence of the Church, has been venerated in a special way. He was the first one called by the Lord, and he brought his brother, St. Peter, to the Messiah. According to the traditions of the Church Fathers, St Andrew preached the Gospel in Scythia, in Pontus, Cappadocia and Bithynia. His martyr’s death on the cross in Patras sealed his evangelizing activity in Achaia. The Mass texts show St Andrew primarily as an apostle, teacher, guide and advocate. The first of these terms indicate St Andrew as an example of vocation, faith, trust in Christ and perseverance until his martyrdom on the cross. This relationship between the mystery of the cross of Christ and the death of St Andrew’s cross was recorded primarily in the liturgical texts of old Spanish and Gallic traditions. St Andrew, due to his faithful preaching of the good news and his martyred death, well deserved to participate in the triumph of crucified Christ. The intercession of the saint concerns attaining eternal goods, freedom from sin, passion, and above all intercession in achieving eternal goods. A look at the figure of St Andrew through the lens of biblical readings can draw attention to his faith, obedience, and above all to worshiping Christ as God.