Usensownienie życia w chrześcijaństwie

Abstract

Na rozumienie sensu życia, miały wpływ kierunki filozoficzne i chrześcijańskie. Jednakże chrześcijańska myśl dotycząca sensu życia dopracowała się znaczącej sensologii i sensopraktyki. Najbardziej pełną i oryginalną koncepcją, która jest adekwatna do samego przedmiotu „sens życia”, jawi się współcześnie na gruncie personalizmu. Podkreśla on, iż sensem bytu może być tylko wartość osobowa, po prostu osoba jako rzeczywistość dokonana, a jednocześnie dokonująca się wielokształtnie. Ostatecznie sens życia ludzkiego otrzymuje jakąś postać ontyczną. Jest nim punkt Omega, a w terminologii chrześcijańskiej Jezus Chrystus.

Seemingly simple questions: How to live in order not to lose one’s life? How to make it valuable? In the name of what to go on living, since life has an end and goes by? How to prevent domination of "to have" over "to be"? touch upon – consciously or subconsciously – the most basic problems of human existence, of looking for the ultimate reason for human existence, or at least of looking for a superior meaning of the reason to exist, i.e. the problems of the meaning of one’s own life, the meaning of human history, the meaning of the world. Understanding the meaning of life was influenced by philosophical and Christian trends. However, Christian thought connected with the meaning of life worked out a significant senso logy and senso-practice. The most complete and original conception that is adequate to the very subject of the ‘meaning of life’ appears in modern times in the field of personalism. This trend stresses, that only the personal value can be the meaning of being; a person as a per fective reality, and at the same time one that happens in various forms. Ultimately the meaning of human life receives some ontic form. It is the Omega point, and in Christian terminology it is Jesus Christ.