Wyzwania wobec stresu nastolatków z zaburzeniami spektrum autyzmu na lekcji

Abstract

Termin „stres” nie występuje w Biblii i nie występuje w niej także termin „autyzm”. Jednak rzeczywistość słowa Bożego wprowadza nas w ponowne odkrycie przypowieści ewangelicznej o dobrym Samarytaninie (Łk 10,25-37), bowiem na drodze służby w szkole często dziś spotykamy się z osobami z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Poznanie ich, próba zrozumienia ich sposobu funkcjonowania jest wyzwaniem dla nauczycieli, którzy chcą im pomóc rozwijać się całościowo. Dla nauczycieli religii będzie to włączenie się w troskę Kościoła katolickiego, która wyrasta z działania samego Boga. Jezus Chrystus pokazał nam, że Bóg troszczy się o każdego człowieka. Niejako wyprowadza każdego człowieka z sytuacji stresowej, czasami uzdrawia, czasami uczy i zachęca, aby nie myśleć o nim jako o przedmiocie troski, ale o podmiocie, który mamy poznać i spróbować zrozumieć jego zadania we wspólnocie ludzi wierzących. Inspiracja biblijna nie zwalnia nas od poznania dorobku pedagogiki, psychologii, czy medycyny. Inspiracja ta odrzuca pokusę „udawania” specjalistów, czy wprost diagnozowania na własną rękę, bez odpowiedniego przygotowania. Połączenie inspiracji biblijnej i współczesnego dorobku nauk prowadzi nas do przekonania, że razem możemy tworzyć kulturę włączania.

The term 'stress' is not found in the Bible and neither is the term 'autism'. However, the reality of God's word leads us to rediscover the Gospel parable of the Good Samaritan (Lk 10:25-37), for on the path of service in schools, we often encounter people with autism spectrum disorders today. Getting to know them, trying to understand their way of functioning, is a challenge for teachers who want to help them develop holistically. For religion teachers, it will be to join the Catholic Church's concern, which grows out of the action of God himself. Jesus Christ has shown us that God cares for every human being. He, as it were, takes each person out of a stressful situation, sometimes heals, sometimes teaches and encourages us not to think of him as an object of care, but as a subject for us to know and try to understand his tasks in the community of believers. Biblical inspiration does not exempt us from learning about the achievements of pedagogy, psychology or medicine. This inspiration rejects the temptation to "pretend" to be specialists, or outright diagnose on our own without adequate preparation. The combination of biblical inspiration and contemporary scientific developments leads us to believe that together we can create a culture of inclusion.