Wezwanie duchownych do prostoty życia według ustawodawstwa powszechnego i partykularnego w Polsce

Abstract

Ustawodawca powszechny, a za nim polscy ustawodawcy partykularni, podkreślają, że chociaż duchowni diecezjalni nie składają ewangelicznego ślubu ubóstwa, są zaproszeni do jego ciągłego praktykowania. Duch ubóstwa, wyrażający się w rezygnacji z gromadzenia dóbr materialnych dla siebie, stanowi świadectwo chrześcijańskiej postawy oddania pierwszeństwa wartościom niematerialnym. Praktykowanie ewangelicznej cnoty ubóstwa posiada charakter na wskroś pastoralny, ponieważ usposabia duchownych do bycia dyspozycyjnymi i gotowymi pójść wszędzie tam, gdzie są najbardziej potrzebni, a także sprawia, że potrafią okazać większą solidarność z ludźmi ubogimi i potrzebującymi. Wobec szerzącego się ubóstwa duchowego i materialnego, duchowni w szczególny sposób są wezwani, aby stawać się przyjaciółmi ubogich oraz okazywać delikatne i pełne wrażliwości zainteresowanie ich sprawami. Nie wolno jednak zapominać o tym, że duchowni żyją i swoją misję pełnią w świecie, przez co mają prawo do umiarkowanego i roztropnego korzystania z dóbr doczesnych w celu zabezpieczenia sobie godziwego utrzymania tak w okresie aktywnej pracy duszpasterskiej, jak i na czas kapłańskiej emerytury.