Polityka Polski wobec Mołdowy

Abstract

Polska uznała Republikę Mołdowy 27 grudnia 1991 r., dokładnie cztery miesiące po ogłoszeniu przez nią niepodległości, a stosunki dyplomatyczne zostały nawiązane 14 lipca 1992 roku. Mołdowa odgrywa drugoplanową rolę w polityce wschodniej RP ze względu na to, iż nie sąsiaduje z Polską i dysponuje ograniczonym potencjałem politycznym, gospodarczym, militarnym i demograficznym. Nie oznacza to jednak, że jest przez Warszawę całkowicie ignorowana. Świadczą o tym m.in. regularne i bezpośrednie nawiązania do Mołdowy i/lub jej separatystycznego regionu – Naddniestrza – przez kolejnych ministrów spraw zagranicznych RP w corocznie wygłaszanej przez nich w Sejmie Informacji Rządu na temat polskiej polityki zagranicznej oraz utrzymywanie kontaktów na najwyższym szczeblu – zarówno na poziomie bilateralnym, jak i na szerszym forum międzynarodowym, na przykład podczas spotkań GUAM, Grupy Wyszehradzkiej, Inicjatywy Środkowoeuropejskiej, Forum Ekonomicznego w Krynicy czy w czasie konferencji międzynarodowych. Od początku lat 90. XX w. Polska realizuje – podobną w treści, choć z biegiem czasu intensyfikowaną – politykę wobec Mołdowy na następujących płaszczyznach: politycznej i społeczno-gospodarczej, odnoszących się do europejskich aspiracji Mołdowy i transformacji ustrojowej tego państwa niezbędnej do ich urzeczywistnienia; bezpieczeństwa, dotyczącej głównie konfliktu wokół Naddniestrza, ale też współpracy Mołdowy z NATO i kwestii energetycznych; społecznej (polonijnej), związanej z zamieszkującymi Mołdowę osobami polskiego pochodzenia oraz gospodarczej, dotyczącej obecności Polski na rynku mołdawskim.