The Performativity of Weaponized Language: Manipulation, Power, and Resistance

Abstract

This study explores weaponized communication—a strategic manipulation of language used to influence perceptions, emotions, and behavior while undermining democratic values and societal cohesion. Building on theories of speech acts by John L. Austin and John Searle, it examines how language’s performative nature is exploited to reshape realities, normalize exclusion, and disrupt public trust. Weaponized communication leverages modern technology to amplify cognitive overload, disinformation, and divisive narratives, marking a shift from traditional persuasion to emotion-driven, viral rhetoric. This transformation challenges ethical norms and raises concerns about language as a tool of coercion and oppression. The paper also links historical insights from Sophistic rhetoric and Confucian linguistic principles to contemporary issues like propaganda and hate speech. By analyzing these mechanisms, the study sheds light on the intersection of language, power, and societal change, emphasizing the urgent need for ethical discourse in the digital era.

Artykuł dotyczy zagadnienia „uzbrojonej” komunikacji, definiowanej jako strategiczne użycie języka do kształtowania percepcji, emocji i zachowań oraz podważania wartości demokratycznych i spójności społecznej. Odwołując się do teorii aktów mowy Johna L. Austina i Johna Searle’a, autorki analizują, w jaki sposób performatywny charakter języka jest wykorzystywany do przeformułowywania rzeczywistości, normalizacji wykluczenia oraz erozji zaufania publicznego. „Uzbrojona” komunikacja czerpie z nowoczesnych technologii, wzmacniając efekt przeciążenia poznawczego, dezinformację i narracje dzielące społeczeństwo, co oznacza odejście od tradycyjnych form perswazji na rzecz emocjonalnej, szeroko i błyskawicznie rozprzestrzeniającej się retoryki. Taka transformacja podważa dotychczasowe normy etyczne i rodzi obawy o postrzeganie języka jako narzędzia przymusu i opresji. Artykuł przywołuje ponadto historyczne perspektywy retoryki sofistycznej i konfucjańskich zasad językowych, zestawiając je z wyzwaniami współczesności, takimi jak propaganda czy mowa nienawiści. Analiza tych mechanizmów ukazuje ścisłe powiązania między językiem, władzą i zmianami społecznymi, podkreślając pilną potrzebę dyskursu etycznego w erze cyfrowej.