Specific tax provisions for the Catholic Church in Hungary

Abstract

According to the principles established by the Second Vatican Council (1962–1965), the revised Code of Canon Law describes the function of ecclesiastical property as an instrument for the sanctification and teaching of the Church. Although the Code of Canon Law upholds the conventional principle that the Church has an inherent right to acquire property by all legitimate means, the legal provisions governing the Church’s material assets are negligible. Tax collection is a peripheral area within this legal framework. The peculiarity of this institution is due to its public law character. Consequently, this area has historically been subject to concurrent state and Church jurisdiction. In this study, the Hungarian Church is used as a model to trace the changes in universal Church law to the present day. This paper highlights the exposure to state systems and the political debates concerning the fiscal aspects of Church support. This work illustrates that the Hungarian system was and is a follower of broader European models. A distinction is made between ecclesiastical and civil law issues, both in terms of terminology and jurisdiction. This research demonstrates a clear difference in mentality between theologically based canon law and modern civil law systems, not only regarding taxation but also tax exemptions.

Zgodnie z zasadami ustanowionymi przez Sobór Watykański II (1962–1965) zrewidowany Kodeks Prawa Kanonicznego postrzega własność kościelną jako instrument służący uświęcaniu i nauczaniu Kościoła. Chociaż Kodeks Prawa Kanonicznego podtrzymuje konwencjonalnie przyjmowaną regułę, że Kościół ma niezbywalne prawo nabywania dóbr doczesnych wszystkimi sprawiedliwymi sposobami, przepisy prawne regulujące kwestie majątkowe Kościoła nie mają zbyt dużej wagi. Kwestia poboru podatków jest w tym kontekście zagadnieniem peryferyjnym. Specyfika tej instytucji wynika z jej publicznoprawnego charakteru. W związku z tym sfera ta podlegała jednocześnie jurysdykcji państwowej i kościelnej. W niniejszym studium potraktowano Kościół węgierski jako swego rodzaju model pozwalający na prześledzenie zmian, jakie zaszły w powszechnym prawie Kościoła do dnia dzisiejszego. Autor zwraca uwagę na podleganie tych kwestii systemom państwowym oraz na polityczne debaty dotyczące fiskalnych aspektów wspierania Kościoła. Wskazuje, że system węgierski był i jest naśladowcą szerzej stosowanych modeli europejskich. Akcentując różnicę pomiędzy kwestiami natury kościelnej i cywilnej, zwraca uwagę zarówno na zagadnienia związane z terminologią, jak i jurysdykcją. Przeprowadzone rozważania dowodzą istnienia czytelnych różnic w podejściu między bazującym na teologii prawie kanonicznym a nowoczesnymi systemami prawa świeckiego. Dotyczy to również, choć nie tylko, opodatkowania i zwolnień podatkowych.