Lewandowski, Paweł2022-09-122022-09-122015„Ikona”, 2015, R. XVIII, nr 2, s. 13-141640-2235http://hdl.handle.net/20.500.12153/3519Postulat jest wstępnym okresem próby kandydatów do życia zakonnego. Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 roku nie zawiera dyspozycji odnośnie do postulatu. Oznacza to, że prawodawca kodeksowy nie stanowi o jego obligatoryjności, pozostawiając te kwestie regulacji prawa własnego instytutów. Każde zgromadzenie zakonne może zatem w tej materii ustanowić wewnętrzne normy, które obowiązywać będą swoich członków. Poprzedni, już dzisiaj nie obowiązujący, Kodeks Prawa Kanonicznego z 1917 roku normował postulat w kan. 539-541. Trwał on od sześciu do dwunastu miesięcy; odbywał się pod specjalnym kierunkiem doświadczonego zakonnika w domu nowicjatu lub innym domu zakonnym; postulanci nosili skromny ubiór, różny jednak od ubioru nowicjuszy; a kończąc postulat, przed rozpoczęciem nowicjatu, zobowiązani byli do odprawienia przynajmniej ośmiodniowych rekolekcji oraz spowiedzi z całego życia według roztropnego zdania spowiednika. W podobny sposób formację zakonną w postulacie przedstawiała, także już dzisiaj nie obowiązująca, instrukcja Kongregacji ds. Zakonników i Instytutów Świeckich Renovationis causam z 6 stycznia 1969 roku. Według niej celem postulatu jest „nie tylko zbadanie zdolności i powołania kandydata, ale także jego wiedzy religijnej, którą należy w razie potrzeby w pewniej mierze koniecznie uzupełnić, oraz ułatwienie mu przejścia z życia świeckiego do właściwego nowicjatu”.plUznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 3.0 Polskahttp://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/pl/prawo kanonicznecanon lawżycie zakonnereligious lifeżycie konsekrowaneconsecrated lifepostulatpostulancyformacja zakonnareligious formationinfo:eu-repo/semantics/article