Lewandowski, Paweł2022-09-152022-09-152016„Ikona”, 2016, R. XIX, nr 2, s. 42-431640-2235http://hdl.handle.net/20.500.12153/3542W liście pasterskim Episkopatu Polski, z dnia 22 listopada 2015 r., czytamy: „Pełne wiary spojrzenie na to przełomowe w dziejach naszego narodu wydarzenie sprawia, że przeżycie Jubileuszu 1050-lecia Chrztu Polski nie ogranicza się do rozważania zagadnień o charakterze społecznym, kulturowym czy narodowym. Są to z pewnością kwestie ważne, ale to przecież nie te pytania usłyszał Mieszko I, gdy stanął przy chrzcielnicy. Najpierw zapytano go o to, czy wyrzeka się szatana i jego próżnej chwały. Następnie, czy wierzy w Boga Ojca Wszechmogącego, w Jego Jedynego Syna – Jezusa Chrystusa, wcielonego, ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, w Ducha Świętego, w święty, katolicki i apostolski Kościół, w społeczność świętych i w zmartwychwstanie ciała. Na wszystkie te pytania Mieszko odpowiedział: „Wierzę!”. To samo wyznanie wiary powtarzamy i my 1050 lat później”. Jak zauważają zatem polscy biskupi, wydarzenia o charakterze społecznym, kulturowym czy narodowym związane z Rokiem Jubileuszowym, skądinąd niezwykle ważne, nie mogą nam przesłonić refleksji podstawowej, którą w tym szczególnym czasie zobligowani jesteśmy czynić. Obchody 1050-lecia Chrztu Polski stanowią dla nas bowiem doskonałą okazję przede wszystkim do odnowy i pogłębienia własnej świadomości chrzcielnej. Aby wykorzystać tę okazję podejmiemy refleksję nad sakramentem chrztu świętego, który prawodawca kodeksowy w kan. 849 określa jako „konieczny do zbawienia przez rzeczywiste lub zamierzone przyjęcie, który uwalnia ludzi od grzechów, odradza ich jako dzieci Boże i przez upodobnienie do Chrystusa niezniszczalnym charakterem włącza ich do Kościoła”.plUznanie autorstwa-Użycie niekomercyjne-Bez utworów zależnych 3.0 Polskahttp://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/3.0/pl/prawo kanonicznecanon lawsakramentysacramentschrzest świętybaptismprawo sakramentalnesacramental lawinfo:eu-repo/semantics/article