Loska, Elżbieta2022-02-102022-02-102019"Studia Prawnicze KUL", 2019, nr 4, s. 131-142http://hdl.handle.net/20.500.12153/2285The notion of self-defence was visible in Roman law even in the archaic period. The first mention that can be recognised as such was the right to kill a thief, referred to in the Law of Twelve Tables. The institution gradually developed, encompassing a growing range of cases. However, regulations were still mostly casuistic. That also applies to the legislation of Christian emperors.Pojęcie obrony koniecznej było widoczne w prawie rzymskim już w okresie archaicznym. Pierwsza wzmianka dotycząca tej instytucji to regulacja Ustawy Dwunastu Tablic dopuszczająca zabicie złodzieja nocnego i dziennego, który broni się orężem. Instytucja stopniowo się rozwijała, obejmując coraz większą liczbę przypadków. Jednak regulacje były nadal w większości kazuistyczne. Dotyczy to również ustawodawstwa chrześcijańskich cesarzy.Понятие необходимой обороны присутствовало в римском праве еще в архаический период. Первое упоминание об этой институции – это положение Закона о двенадцати таблицах, позволяющее убивать ночного и дневного вора, который защищает себя оружием. Институция постепенно развивалась, охватывая все большее число случаев. Тем не менее, правила все еще были в основном казуистическими. Это также относится к законодательству христианских императоров.enAttribution 4.0 Internationalhttp://creativecommons.org/licenses/by/4.0/self-defenceChristian emperorslatronesobrona koniecznacesarze chrześcijańscyнеобходимая оборонахристианские императорыinfo:eu-repo/semantics/article10.31743/sp.10611