Hołda, Małgorzata2026-02-132026-02-132025"Ethos. Kwartalnik Instytutu Jana Pawła II KUL", 2025, T. 38, nr 4, s. 122-1490860-8024https://hdl.handle.net/20.500.12153/9235The article explores Virginia Woolf’s poetics of loss, grief, and reconciliation in her novel To the Lighthouse. Woolf uses her meticulously structured narrative to examine the implications of humanity’s propensity and exigency to revisit the past. The retrieval of the bygone permeates the novel in multifarious ways: through memory’s meandering pathways, sorrowfulness, fantasizing, meditation, regret, and spiritual pain. Above all, Woolf invites us to embark, alongside her characters, on two recollective journeys: aesthetic, via a creative process, and a psychical-physical trip to the place of one’s dreams. Both aesthetic and physical voyaging prompt a possibility to reconsider the past; to examine, interpret, and understand. This essay draws upon diverse angles of vision to hermeneutically and, thus, inclusively investigate the theme of nostalgia in the novel. It draws on Martin Heidegger’s philosophy of facticity and aletheia alongside Paul Ricoeur’s conceptualization of promise. The essay also uses Svetlana Boym’s distinction between reflective and restorative nostalgia. Employing these perspectives furthers the still underdeveloped study of the poetics of nostalgia in Woolf’s oeuvre. W artykule poddano analizie poetykę utraty, smutku i pojednania w powieści Virginii Woolf Do latarni morskiej. W misternie skonstruowanej narracji Woolf penetruje konsekwencje doświadczanej przez człowieka konieczności i skłonności do powracania do przeszłości. Odzyskiwanie tego, co minione, przenika powieść w różnorodny sposób: w krętych ścieżkach pamięci, smutku, fantazjowania, medytacji, żalu i duchowego bólu. Przede wszystkim Woolf zaprasza czytelnika do wyruszenia wraz z jej bohaterami w dwie podróże wspomnieniowe: estetyczną, poprzez proces twórczy i duchowo-fizyczną do miejsca wcześniejszych marzeń. Obie zachęcają do ponownego rozważania przeszłości, do wniknięcia w nią, interpretowania i zrozumienia. W eseju wykorzystano różne perspektywy krytyczne, aby hermeneutycznie, a zatem inkluzywnie, zbadać temat nostalgii w powieści. Odwołano się do Martina Heideggera filozofii faktyczności i koncepcji prawdy (jako alethei), a także do konceptualizacji obietnicy zaproponowanej przez Paula Ricoeura. Wykorzystano również dokonane przez Svetlanę Boym rozróżnienie nostalgii refleksyjnej i odradzającej. Zastosowanie tych perspektyw ma na celu pogłębienie wciąż niewystarczających badań nad poetyką nostalgii w twórczości Woolf.enAttribution 4.0 Internationalhttp://creativecommons.org/licenses/by/4.0/HeideggerRicoeurWoolfBoymlossgriefnostalgiastratażałobainfo:eu-repo/semantics/article10.12887/38-2025-4-152-09